Spektakl „Simona K.” opowiada o kobiecie, którą niełatwo jest zrozumieć i trudno pokochać.

Simona Kossak to nie leśny anioł ratujący sarny, ptaki i drzewa. To postać z krwi i kości.

Pełna konfliktów, żądna uznania, ale nie w pełni doceniona. „Simona K. Wołająca na puszczy” to opowieść o kobiecie niezwykłej i pełnej sprzeczności. Silnej i zagubionej, bezkompromisowej i wrażliwej, ale przede wszystkim bardzo odważnej. Simona przez całe życie z czymś się mierzy– z nazwiskiem obarczonym legendą pokoleń artystów, oczekiwaniami rodziny, własnym wyobrażeniem szczęścia. Ostatecznie wybiera życie w odosobnieniu, wymagające siły i wiary w słuszność dokonanego wyboru.

Tekst: Piotr Rowicki

Kostium: Anna Maria Karczmarska

Koordynacja: Małgorzata Rapacz

Spektakl w oparciu o książkę pt. „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak” autorstwa Anny Kamińskiej, wydanej przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie. Producent Big Book Cafe & Festival.
‍

ANNA GRYSZKÓWNA – reżyserka 

‍Aktorka, reżyserka. Od 2004 roku w zespole Teatru Narodowego. Jest absolwentką Wydziału Aktorskiego warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza (2002), na tej uczelni studiowała także na Wydziale Reżyserii. Jako aktorka współpracowała z teatrami warszawskimi: Nowym Praga, Studiem Buffo, Starą ProchOFFnią, Laboratorium Dramatu, Teatrem na Woli im. Tadeusza Łomnickiego, Teatrem Dramatycznym, a także z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem Telewizji Polskiej. Wyreżyserowała Przesilenie Greiga i McIntyre’a (koprodukcja Teatru Nowego im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu i Teatru Miejskiego w Lesznie, 2016), Poskromienie złośnicy Shakespeare’a (Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, 2017), Mężczyznę Zapolskiej (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2018), Reset De Groen (prapremiera, Teatr Wybrzeże w Gdańsku, 2018) oraz Kilka scen z życia wg Płatonowa Czechowa (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2019). Za reżyserię Poskromienia złośnicy w tarnowskim Teatrze im. Ludwika Solskiego otrzymała indywidualne wyróżnienie 25. edycji Konkursu Złotego Yoricka w Gdańsku (2018).

Jest reżyserką pięciu monodramów granych przez Agnieszkę Przepiórską i napisanych przez Piotra Rowickiego, traktujących o silnych i znaczących w społecznej świadomości kobietach:

„Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, „W maju się nie umiera. Historia Barbary Sadowskiej”, „Simona K. Wołająca na puszczy”, „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” i „Nazywam się Anna Walentynowicz”.

AGNIESZKA PRZEPIÓRSKA – aktorka

Aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna; absolwentka Wydziału Aktorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuki Teatralnej i Filmowej w Petersburgu w 2003 r. W latach 2006-2008 aktorka etatowa w Teatrze Dramatycznych im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, w latach 2012-2018 aktorka w kabarecie artystycznym „Pożar w burdelu” Michała Walczaka i Macieja Łubieńskiego, od 2021 roku aktorka etatowa Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Współtwórczyni i odtwórczyni ról w monodramach: „Tato nie wraca”, „Simona K. Wołająca na puszczy”, „Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, „W maju się nie umiera. Historia Barbary Sadowskiej”, „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” i „Nazywam się Anna Walentynowicz”.

Wybrane nagrody: 2012 Nagroda na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu za spektakl „I będą święta“; 2013 Nagroda Jury Młodych „KomMiTywa“ za „przeniknięcie głębi...“ w spektaklu „Tato nie wraca“ w Teatrze WARSawy w Warszawie na XIII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona“ w Zabrzu; 2013 Grand Prix oraz Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska za monodram „Tato nie wraca“ na IV Festiwalu Monodramu „Monoblok“ w Gdańsku; 2014 Nagroda za rolę w spektaklu „Tato nie wraca“ w 20. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w Warszawie; nagroda dla spektaklu „Tato nie wraca“ w 43. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu.

PIOTR ROWICKI – autor scenariusza

Z wykształcenia historyk z zamiłowania prozaik, dramatopisarz, autor kryminałów, powieści i książek dla dzieci. Ukończył historię na Uniwersytecie w Białymstoku. Jest laureatem wielu ogólnopolskich konkursów prozatorskich i poetyckich. W 2009 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dziedziny teatru. W 2010 roku jego sztuka "Chłopiec Malowany" zwyciężyła w ogólnopolskim konkursie na polską sztukę współczesną "Metafory Rzeczywistości" zorganizowanym przez Teatr Polski w Poznaniu, a w 2011 roku za ten sam dramat został uznany najlepszym dramatopisarzem na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu. W 2013 roku na XIII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu otrzymał Nagrodę Publiczności za spektakl "Matki". 

Jest autorem pięciu monodramów granych przez Agnieszkę Przepiórską i reżyserowanych przez Annę Gryszkówną, traktujących o silnych i znaczących w społecznej świadomości kobietach:

„Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, „W maju się nie umiera. Historia Barbary Sadowskiej”, „Simona K. Wołająca na puszczy”, „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” i „Nazywam się Anna Walentynowicz”. Ten pierwszy zakwalifikował się do projektu „Teatr Polska” w 2021 roku, a także do finału Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Media o spektaklu:
‍
Agnieszka Przepiórska opowiada historię kobiety, która całe swoje życie udowadniała, że warto z uporem szukać swojej drogi, odrzucenie można przekuć w siłę, wierność ideałom nie jest śmieszna, a wrażliwość i zachwyt dla natury tonie przejaw głupoty i słabości. Na końcu monodramu „Simona K. Wołająca na puszczy” widzów czeka jeszcze piękny i wzruszający, by nie powiedzieć, romantyczny monolog o istocie natury i miejscu w niej człowieka.

LIDIA RAŚ. DZIENNIK GAZETA PRAWNA, 23 listopada 2020

Błyskotliwy monodram Agnieszki Przepiórskiej „Simona K. Wołająca na puszczy” pod koniec września został pokazany na deskach Sceny Machin Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Była to okazja, żeby zobaczyć interesujący spektakl w reżyserii Anny Gryszkówny, traktujący o tej zrodu Kossaków, która porzuciła to miasto na rzeczy natury. Pasja to słowo, które najlepiej opisuje to przedstawienie. [...]

Simonę fascynowała przyroda, zwierzęta, kwiaty, drzewa, mchy, szmer wiatru, zgrzytanie świeżego śniegu, senne letnie wieczory... życie w najczystszej, niezmąconej wpływem człowieka postaci. Przepiórska w mistrzowski sposób pokazuje to wszystko przy użyciu zaledwie kilku prostych rekwizytów – garści suchych liści, dwóch patyków, plecaka, pieńka, kurtki przeciwdeszczowej. Niewiele, a staje się to tłem fascynującego życiorysu zacnej miłośniczki przyrody.

PAWEŁ KLUSZCZYŃSKI. IJESTEMSPELNIONY.PL, 3 października 2020

Agnieszka Przepiórska zrobiła na temat polskiej biolożki kolejny monodram w swej teatralnej karierze i znów mnie zachwyciła. „Simona K. Wołająca na puszczy” to kolejny powód, dla którego wprost wielbię aktorstwo tej artystki. Kolejne znakomite dzieło, które powstało tym razem, nie pozwala nawet na chwilę oderwać oczu od tego, co dzieje się na scenie. [...] Panią Agnieszkę mógłbym na scenie oglądać godzinami. Historia jest pod względem narracyjnym poprowadzona nienagannie i płynie z takim impetem, że nie daje widzowi chwili wytchnienia. Niestety, spektakl trwa tylko niewiele ponad godzinę, a wachlarz aktorskich emocji pokazanych w tym czasie mógłby obdzielić niejedną warszawską scenę teatralną.

ROBERT TRĘBICKI, TEATRDLAWSZYSTKICH.EU, 16 września 2021

‍