Jak szybko leci czas!

Wymazuje wspomnienia, zaciera za nami ślady. Patrząc wstecz, widzimy tylko blade plamy tego, co kiedyś było najważniejsze.

Tym istotniejsze, by przypomnieć sobie, że jako dzieci byliśmy tacy lekcy... tacy lekcy, że potrafiliśmy l a t a ć.

Tym istotniejsze jest by przypomnieć sobie - żeby prześledzić jak straciliśmy tę zdolność.

Skoro to, co wisiało nad nami ciężarem - zaniknęło, a czas rozwiał popiół dawnych uczuć - to dlaczego wiatr-zdrajca już nas nie podnosi?

Wciąż próbuję rozpostrzeć szeroko ręce, powtarzać sobie formułę latania - osiodłać wiatr i do góry, osiodłać wiatr i do góry, jak ważka, jak motyl, jak ptak! Tak!

A cóż temu, kto nigdy nie poleciał?

Czas zaciera ślady

Tym istotniejsze jest, by zrozumieć...

‍

Lesia Pasichnyk - reżyseria, reżyseria świateł

Olena Bordiuk - scenografia, kostium

Tymoteusz Jucha - obsada

Wojciech Żukowski - realizacja

‍

Fundacja Nie Teatru bierze udział w organizowanym przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego programie rezydencji artystycznej dla twórców i twórczyń z Ukrainy